Volgens het ministerie van Defensie wordt een op de vijf veteranen van de oorlogen in Irak en Afghanistan gediagnosticeerd met een posttraumatische stressstoornis.
De sociale en economische kosten van PTSS zijn immens, en het Department of Veteran Affairs meldde in een onderzoek uit 2016 dat het zelfmoordcijfer van veteranen in de Verenigde Staten 20 zelfmoorden per dag is. Veteranen zijn nu goed voor 20 procent van de zelfmoorden in de Verenigde Staten.
Richard Casper is een van die soldaten die naar huis terugkeerde en de hulpeloosheid, angst en gruwel herbeleefde die gepaard gingen met het trauma dat hij ervoer.
Afkomstig uit een familiegeschiedenis van militaire dienst en ontroerd door de gebeurtenissen van 9/11, trad hij toe tot het Korps Mariniers als senior op de middelbare school.
In zijn eerste vier maanden in Afghanistan werd zijn Humvee getroffen door geïmproviseerde explosieven. Zijn vriend werd gedood door een sluipschutter tijdens de hinderlaag en Casper liep een traumatisch hersenletsel op.
![Richard Casper](https://www.bodymindspirit.nl/wp-content/uploads/2023/01/Goed-nieuws-hoe-een-veteraan-kunst-gebruikt-om-levens-te.jpg)
Thuisgekomen worstelde hij met depressie en zelfmoordgedachten, maar hij vond de helende kracht van kunst en muziek.
Zijn kunst heeft de aandacht getrokken van TIME Magazine, de iconische School of the Art Institute of Chicago, en tal van prominente countrymuziekartiesten die aandacht hebben besteed aan en het werk dat hij doet hebben ondersteund.
Hij heeft zelfs tijd doorgebracht met president George W. Bush om de impact van muziek en kunst op zijn herstel te bespreken.
Richard was mede-oprichter van een organisatie genaamd CreatiVets om andere veteranen te helpen die lijden.
Voordat we op dit verhaal ingaan, willen we zeggen – als je worstelen met zelfmoord, of je hebt ondersteuning nodig, neem dan contact op en krijg ondersteuning. Bekijk onze middelen voor geestelijke gezondheid voor hotlines om vandaag te bellen of te sms’en.
Goodnewspaper hoofdredacteur Branden Harvey interviewde Casper voor Good Good Good’s podcast, Sounds Good with Branden Harvey.
Dit interview is bewerkt voor beknoptheid en duidelijkheid. Het werd oorspronkelijk gepubliceerd in 2019. U kunt het interview volledig beluisteren waar u ook naar podcasts luistert of op soundsgoodpodcast.com/creativets.
Branden Harvey: Jouw verhaal is het verhaal van iemand die iets moeilijks tegenkomt en ervoor kiest om zich niet tot apathie of cynisme te wenden, maar zich uiteindelijk te wenden tot het creëren van een oplossing, zodat andere mensen niet op dezelfde manier hoeven te worstelen als jij.
Hoe was het om thuis te komen uit de oorlog?
![Richard Casper](https://www.bodymindspirit.nl/wp-content/uploads/2023/01/1673114705_93_Goed-nieuws-hoe-een-veteraan-kunst-gebruikt-om-levens-te.jpg)
Richard Casper: Op het moment dat we landden, was ik enthousiast over het leven van mijn leven. Ik was supergepompt. Ze vroegen of ik medische hulp nodig had en ik zei nee. Ze hebben me in Irak niet gecontroleerd zoals het hoort.
Op dat moment was ik klaar om klaar te zijn. Ik ging terug naar huis. Ik wist nog niet dat ik hersenletsel had, en een maand nadat ik weg was, raakte ik een hert op mijn Harley tijdens het rijden in Maryland.
We reden fietsen zonder helmen, en ik ging ongeveer 50 mph, en ik rol en denk dat ik niet wil sterven. Maar ik had deze luidspreker aan de voorkant van mijn fiets, een plastic stuk dat je daar op hebt gezet, en ik denk dat dat eigenlijk is wat mijn leven heeft gered.
Ik overleefde de crash en leefde gewoon mijn leven voor zes maanden plezier maken voordat ik besloot dat het tijd was om mijn volgende carrière na te streven.
Ik besloot naar de universiteit te gaan en zaken te studeren. Dus ging ik naar Bloomington, Illinois om twee jaar naar een community college te gaan om mijn associate’s te krijgen voordat ik overstapte naar een staatscollege.
Ik heb me ingeschreven voor de universiteit, maar de universiteit vereist je hersenen. En toen kwam ik op de harde manier achter mijn blessure. Ik faalde in mijn eerste les. Ik had al deze problemen.
Ik besloot naar het VA-ziekenhuis te gaan en te kijken wat er mis is. Ik wist dat er iets mis was. Ze diagnosticeerden me met een traumatisch hersenletsel en PTSS.
Ze vertelden me dat ik geen nieuwe technische vaardigheden kon leren en dat mijn kortetermijngeheugen eronder zou lijden. En op dat moment was ik
22 jaar oud geconfronteerd met mijn nieuwe realiteit, dat ik al deze problemen voor de rest van mijn leven zou hebben. Ik zat daar te denken dat mijn geloof in God het enige was dat me echt boven water hield.
Ik wist dat ik een nieuwe route zou moeten vinden. Ik had toestemming en ervaring, dus alles wat ik nodig had was een diploma om een FBI- of CIA-agent te worden. Maar ik had al die nieuwe angsten en depressies. Ik kon niet functioneren. Ik was zo slecht.
Mijn angsten en alles kropen zo erg over me heen dat ik een-op-een toespraken moest houden met mijn spraakleraar op de universiteit omdat ik couldn niet opstaan voor de klas voor deze 18- en 19-jarige kinderen. Ik werd elke ochtend ziek.
Ik ging van prom king en klassenclown op de middelbare school naar het Korps Mariniers, kon alles doen – spreken voor iedereen, een leider – naar op deze community college niet in staat om voor de klas te komen.
Ik dacht dat ik echt niets kon doen. Wat ga ik doen? Ik was nooit een artiest, en ik was nooit een songwriter, nooit zoiets, maar ik was behoorlijk goed in tekenen. Ik besloot een kunstles te volgen. Toen besloot ik een diploma in de beeldende kunst te halen.
B: Hoe zag community college eruit?
![Richard Casper](https://www.bodymindspirit.nl/wp-content/uploads/2023/01/1673114706_225_Goed-nieuws-hoe-een-veteraan-kunst-gebruikt-om-levens-te.jpg)
R: Ik had nog steeds angst en was er erg naast. Ik heb de neiging om voor iedereen open te staan over alles, maar op dat moment was ik niet open over wat ik doormaakte. Ik wist niet hoe ik erover moest praten.
Ik moest iets doen met Luke, mijn maatje die naast mij werd doodgeschoten. Ik bezoek zijn graf elk jaar op zijn sterfdag in Houston, en ik had deze foto die mijn oom van me nam met mijn arm omhoog op zijn grafsteen. Ik hou gewoon van de foto.
Ik wilde proberen het te tekenen. Ik positioneerde me weg van de meeste andere studenten en begon aan deze missie.
Ik kwam op het punt dat ik me had ingekleurd, ik had zijn grafsteen ingekleurd en ik had deze rozen ingekleurd. Het enige wat overbleef was de achtergrond die helemaal gras was, dus het zou groen zijn.
Mijn leraar kwam naar boven en vroeg of ik erover had nagedacht om de achtergrond een kleur te geven die niet logisch is voor het beeld, maar het is logisch voor de manier waarop ik me van binnen voelde. Ik heb er een foto mee gemaakt en alles op de achtergrond rood gekleurd.
Ik was nog niet eerder bezig met kunst, dus ik wist niet dat je kritiek moest leveren. Je zet je stuk op een muur en andere mensen praten erover. En dus was ik bang die dag, maar ik zette mijn spullen aan de muur.
Ik speldde het op en de studenten geven om de beurt hun gedachten.
“Je deed daar rood op omdat je van hem hield.”
“Je hebt daar rood omdat je hem zag sterven en je zag het bloed.”
“Je zet daar rood omdat je boos bent dat hij is overleden.”
Ik zit hier te denken: “Hoe weten ze dat allemaal zo?”
Deze gevoelens waren logisch. Het leek me allemaal logisch. Ik hoefde niemand te vertellen hoe ik me voelde. Ik hoefde niet verbaal te spreken – dat was destijds mijn probleem.
Mijn angst kwam voort uit de verwachting om iemand mijn verhaal te vertellen. Het maakte me zo angstig dat ik zou overgeven. Maar hier had ik net mijn verhaal verteld zonder een woord te spreken.
Is daar iets aan de hand? Ik dook in dit idee van conceptuele kunst – hoe dingen te verbergen in deze schilderijen, in deze sculpturen, en hoe mijn verhaal op een andere manier te vertellen.
Een vertegenwoordiger van de School of the Art Institute of Chicago kwam naar het college. En ik heb zoiets van, deze school klinkt cool, ik heb er nog nooit van gehoord.
Ik besloot te solliciteren. Het blijkt dat hun alumni Georgia O’Keeffe en Walt Disney zijn.
Ik bracht mijn portfolio van ongeveer zeven stukken ter sprake. Ze hebben 15 tot 20 nodig. Bijna al mijn leven was stilleven naast dat ene dat ik van Luke deed. Ze kijken ernaar en ze vertellen me dat ik goed kan tekenen, maar ze gaan over concepten, grote ideeën, buiten de gebaande paden denken.
En ik wist dat ik mezelf moest verkopen. Ik zei dat ik beperkt was door waar ik was – dat ik op een community college zat om te leren van Tekenen 1 en Tekenen 2 instructeurs, dat ik dit stillevenspul voor de lessen moest doen.
Maar ik vertelde hen dat kunst me kon redden. Ik vertelde hen dat ik wil dat je weet hoe het voelt om opgeblazen te worden – niet fysiek maar mentaal. Ik wil dat je weet hoe dat verlies van onschuld in oorlog voelt. Ik heb al deze ideeën. Ik heb gewoon een plek nodig om dat te doen.
Ze gaven me een kans die mijn leven voor altijd veranderde. Dus ik ging erheen en haalde uiteindelijk mijn bachelor aan de School of the Art Institute of Chicago.
B: Hoe was je tijd op de School of the Art Institute of Chicago?
R: Ik dacht altijd aan oorlog en angst en depressie en de dood van Luke.
Maar toen ik kunst maakte, kon ik urenlang in beslag worden genomen en dacht ik vier uur lang niet aan oorlog. Ik dacht nergens aan.
Toen ik naar die school ging, had ik nog steeds angst en depressie, maar toen ik afstudeerde voelde ik me bijna terug bij mijn normale zelf. Ik leerde daar dat ik kunst kon gebruiken om mijn verhaal te vertellen.
Ik had een baan aan deze bar als uitsmijter, waar ik met mensen omging. Ik voelde me zo levend.
Ik had nog steeds wat angsten en depressies, maar ik voelde me aliTel In die tijd hadden ze 22 zelfmoorden per dag in de veteranengemeenschap, en ik was bijna een van hen.
En ik zag dat niemand kunst probeerde. Er waren kleine kunsttherapieën, maar er was geen grote push voor.
B: En dit was het begin van uw organisatie, CreatiVets?
![Richard Casper](https://www.bodymindspirit.nl/wp-content/uploads/2023/01/1673114707_211_Goed-nieuws-hoe-een-veteraan-kunst-gebruikt-om-levens-te.jpg)
R: Ik voelde dat er een probleem was dat ik net had opgelost. Ik vertelde mijn maatje dat ik geen non-profitorganisatie in gedachten had. Ik had niets in gedachten. Ik heb net gezegd dat we moeten vastleggen wat dit moment ook is.
Ik kon leren hoe ik wat akkoorden op een gitaar moest spelen en ging uiteindelijk naar Nashville om een songwriter te ontmoeten om wat hulp te krijgen bij het schrijven van een nummer over Luke.
Mijn maatje Jesse, die ook in Irak was en een been verloor en brandwonden over zijn hele lichaam heeft, houdt er ook niet van om zijn verhaal te vertellen en houdt er ook niet van dat mensen naar hem kijken, en ik vroeg hem of hij naar Nashville wilde komen om met deze nummer één songwriter te schrijven.
En hij zei ja. Hij hield van muziek. Ik zamelde een paar honderd dollar in om hem daar te krijgen, en we deelden een kamer in een hotel bij de luchthaven voor $ 45 per nacht.
En toen hij met de schrijver ging zitten, hadden ze in drie uur tijd een liedje over zijn verhaal afgemaakt.
Toen hij naar huis ging, nam zijn familie contact met me op. “Ik heb nooit geweten dat hij zo dacht. Ik begrijp hem eindelijk.” Hij stelde zich eindelijk open voor zijn familie door hen dit nummer te laten zien.
Het veranderde zijn leven. Hij zei dat de schrijfsessie van drie uur meer voor hem deed dan de zes jaar die hij in het VA-ziekenhuis doorbracht.
Ik dacht dat andere veteranen een spoedcursus songwriting of kunst konden komen halen als ik een programma goed genoeg kon ontwerpen.
Ik ontmoette een vrouw uit Chicago die in het bestuur zit voor non-profitorganisaties, en ze zei dat ze een aantal mensen bij elkaar kon brengen.
Ze zei dat ik moest doen wat ik wilde en dat ze het zou regeren. Ze geloofde er echt in. Zo is het begonnen.
CreatiVets, de non-profitorganisatie die Linda en ik samen hebben opgericht, heeft in ons eerste jaar ongeveer acht veteranen geholpen.
We betaalden voor hun vluchten, eten, hotel en we zetten ze op met songwriters om hun verhaal te vertellen. Ik nam ze mee naar buiten, en we luisterden naar muziek en vertelden oorlogsverhalen en ze voelden zich zo op hun gemak bij mij dat ze me alles konden vertellen. Ik zou de volgende dag met hen in de schrijfsessie gaan.
Ik begreep op dat moment dat wat ik nodig had toen ik bijna suïcidaal was, zo’n strijdmaatje was.
Mijn maatje Jeremy was er voor me toen ik huilend naar een maïsveld reed, niet wetende wat er met me aan de hand was.
Toen ik Jeremy belde omdat ik niet wist wat ik anders moest doen, praatte hij me van de richel af.
Ik wist dat dat was wat andere veteranen nodig hadden. Ik wil niet dat een veteraan deze optie niet heeft.
Op dat moment wilde ik beginnen met het opnemen van kunst. Ik ging terug naar het School of Art Institute of Chicago en vertelde hen dat ze veteranen moesten inschrijven die geen kunstachtergrond hebben.
Ik ontmoette de vice-provoost en vertelde hem mijn droom en zei dat ik een programma wilde maken om veteranen slechts een zomersemester in de school te laten zijn, en ik zou er zijn om te helpen faciliteren.
Maar hij vertelde me dat ik de leraar zou zijn. Hij gaf me de vrijheid om ermee te rennen.
Dus nu biedt CreatiVets deze drie weken volledig geaccrediteerde programma’s aan. We betalen voor hun vluchten, collegegeld, huisvesting en eten. Ze mogen in de slaapzalen wonen en naar school gaan als normale studenten, maar ze zijn met andere gevechtsdierenartsen die hebben meegemaakt wat ze hebben meegemaakt, onderwezen door een veteraan.
Vier van de veteranen schreven zich uiteindelijk in voor de school, en één zit nu in het grad-programma en nam de klas over die ik gaf.
Nu hebben we programma’s aan de Virginia Commonwealth University en de University of Southern California, en we gaan verder met film en andere kunsten, afgezien van tekenen en songwriting.
Kunst en muziek en storytelling redden op legitieme wijze levens. En in de veteranengemeenschap weten we dat gewoon niet omdat we zo gewend zijn om ons verhaal niet te vertellen en onze eigen roedel te dragen en geen hulp van iemand anders nodig te hebben, dat we nooit worden omgeschoold om dat los te laten en kwetsbaar te zijn.
B: Hoe nauw hebben de ervaringen van andere veteranen uw eigen ervaring weerspiegeld? Ik kan me voorstellen dat het voor sommige mensen moeilijker is om hier echt in te komen en voor anderen gemakkelijker. Hoe is dat?
R: Er zijn geen regels. Ik ben geen klinisch therapeut. We doen geen kunsttherapie of muziektherapie, maar ik begrijp dat kunst en muziek therapie voor iemand kunnen zijn.
Ik doe een-op-een met elke veteraan waarbij ik zeg: “Dit is wat er met me is gebeurd. Wat is er met je gebeurd?”
Ik probeer ze geen kunstenaars te maken. Ik probeer ze te leren hoe ze van oorlogsbrein naar kunstenaarsbrein kunnen overstappen.
B: U hebt samengewerkt met president George W. Bush. Kun je me daar iets over vertellen?
![President George W. Bush en CreatiVets-oprichter Richard Casper spreken in een bibliotheek](https://www.bodymindspirit.nl/wp-content/uploads/2023/01/1673114707_517_Goed-nieuws-hoe-een-veteraan-kunst-gebruikt-om-levens-te.jpg)
R: Hij startte een programma genaamd het Veteran Leadership Program. Hij selecteerde 33 leiders – het maakt niet uit of ze burgers of veteranen zijn, zolang ze maar iets doen in de veteranenruimte.
Je kon je aanmelden voor dit programma en ik stapte in. Het is als een cohort met de middelen van de president en al zijn mensen.
We hebben de CEO van Easterseals, mensen van Prudential, van CBS, van Wounded Warrior Project. Het was gewoon een geweldige ervaring. Het is een van de coolste dingen waar ik ooit deel van heb uitgemaakt.
B: En president Bush heeft al deze kunstwerken ook gedaan. Hij begon na het presidentschap te schilderen. Wat ziet u dat betekenen?
R: Ik dacht vanaf het begin dat hij dingen aan het verwerken was. Een conceptueel kunstwerk, als een onbewust iets. Ik wist dat hij aan het schilderen was, en dat vond ik cool.
Ik ging van het beschermen van George Bush in Camp David naar de oorlog gaan, gewond raken, leren hoe ik kunst kon gebruiken om te genezen en nu andere veteranen helpen.
En nu gebruikt hij kunst om veteranen te schilderen. Sommige van de veteranen die ik heb geholpen, zijn door hem geschilderd.
Time Magazine maakte een documentaire over mij en ze namen contact op met president Bush om te zien of hij me zou ontmoeten.
Mijn vrouw en ik mochten 20 minuten zitten en met George W. Bush praten over kunst. Ik vertelde hem dat ik hou van wat hij doet.
B: Je hebt een hel meegemaakt. Maar je hebt ook zoveel goeds gedaan. Zou je de klok terugdraaien en dingen anders doen als je kon?
R: Er is een beroemd citaat van een admiraal dat zegt: “Oorlog maakt een slechte man erger. En een goede man geweldig.”
Als ik nooit geblesseerd zou raken, zou ik nog steeds een goed persoon zijn, maar ik zou niet de dingen doen die ik nu doe, en ik zou het elke keer 100 procent opnieuw doen.