Het landingsdok van de Portland Fish Exchange is vanmiddag druk, op een manier die David Townsend bijna doet denken aan toen er nog grondvis te vangen was in Casco Bay, toen deze pier vol lag met kabeljauw en schelvis.
Dat was toen hij kapitein was van zijn eigen boot en voordat hij operationeel manager werd bij de uitwisseling – terug voordat de visserij instortte en mensen begonnen te leren dat de Golf van Maine sneller opwarmde dan bijna alle andere wateren op aarde.
Nu zwaait Mr. Townsend naar Justin Papkee, die zijn boot naar het dok heeft gemanoeuvreerd. Meneer Papkee is een kreeftenman. Maar uren eerder oogstten hij en zijn bemanning duizenden kilo’s suikerkelp, sleepten het zeewier op zijn boot van de touwen waar het was gegroeid, sneed de bladbladen af en propte ze in aardappelzakken van een halve ton. De achterkant van de boot van meneer Papkee zakt van het gewicht van dit alles.
“Laten we ze naar boven brengen,” zegt Townsend, terwijl de dok- en bootbemanningen tassen aan een katrolsysteem beginnen te bevestigen, waardoor de vorkheftruck en schaal worden klaargemaakt.
Er ligt nog een boot achter Mr. Papkee’s, waar Stewart Hunt op zijn beurt wacht om te lossen. Mr. Hunt heeft hier een aanlegbedrijf. Maar hij heeft kelpteelt opgenomen in zijn businessplan, en nu staan hij en zijn zoon, die uit New York kwamen om te helpen met de oogst, naast hun eigen witte zakken vol zeewier, zo’n 9.000 pond in totaal.
![David Townsend kijkt tijdens het praten naar links](https://www.bodymindspirit.nl/wp-content/uploads/2023/01/Terwijl-klimaatverandering-kreeft-bedreigt-ziet-Maine-een-nieuwe-cash-crop.jpg)
“We houden van het nieuwe bedrijf”, zegt Townsend. “Dit is het ding van de toekomst.”
Briana Warner glimlacht als ze dit hoort. Dit is een nieuw deuntje voor de havenarbeiders, die nog niet zo lang geleden mopperden over hoe hun leven was afgedaald naar dit, het landen van oceaanonkruid. Maar naarmate de boten blijven binnenkomen, is hun enthousiasme voor haar inspanningen gegroeid.
Ze bindt de enorme witte bundels af als ze op het dok komen, markeert sommige met een organisch label, kelpvlekken op haar armen. Ze liet zich gisteravond douchen, ook al wist ze dat ze hier weer zou zijn, ruikend naar vis en zeewier.
Het is een korte oogst voor kelp, en het is druk. En het is haar bedrijf, Atlantic Sea Farms, dat alles koopt, onderdeel van een ambitieuze poging om niet alleen de werkende waterkant van Maine te vernieuwen, maar ook de manier waarop de staat vecht en zich aanpast aan de klimaatverandering.
“Kelp is het antwoord op zoveel van de vragen waarmee we hier in Maine worden geconfronteerd,” zegt Warner. “We presenteren een tactiek voor aanpassing aan de klimaatverandering die ook geen kwaad kan en in feite positieve dingen doet. … Het maakt de oceaan beter. Het maakt onze kustecosystemen beter. Het maakt onze kusteconomie beter. En het maakt de consument gezonder.”
Ze schudt haar hoofd.
![Briana warmer tagt een tas voor haar](https://www.bodymindspirit.nl/wp-content/uploads/2023/01/1673129731_797_Terwijl-klimaatverandering-kreeft-bedreigt-ziet-Maine-een-nieuwe-cash-crop.jpg)
“Het is een moeilijke weg. Zo van, het is extreem moeilijk. … Maar als we kunnen bewijzen dat we dit doen – een bedrijf bouwen dat volledig is gebaseerd op de integriteit van de planeet en ons kustecosysteem – is dat een proof of concept. Het systeem hoeft niet kapot.”
Het verhaal van zeewier hier in Maine, en hoe het evolueert naar wat sommigen maine’s nieuwe cash crop noemen, maakt deel uit van een wereldwijd verhaal. Het is er een die klimaatverandering, industriële voedselsystemen, op de natuur gebaseerde oplossingen, economische uitdagingen en sectoroverschrijdende samenwerking met elkaar verweeft.
Maar het is ook intens lokaal. En dit, zeggen klimaatactivisten, maakt het nog belangrijker om te begrijpen hoe mensen over de hele wereld zich kunnen aanpassen aan een snel veranderende planeet.
Hoewel weinig onderzoekers het belang van ingrijpende klimaatacties door internationale organisaties en landen zouden negeren, is er een groeiend gevoel dat, althans op de korte termijn, echte verandering zal komen van variaties van wat er gebeurt in de wateren voor de kust van Maine. Dit zullen plaatsspecifieke initiatieven zijn. Ze zullen gebaseerd zijn op samenwerking en eenheid, niet alleen tussen mensen – de milieubewuste zakenvrouw en de soms conservatieve vissers – maar ook tussen mens en natuur: het carbon en de kelp en de restaurateurs.
Alleen zullen deze inspanningen niet alle ecologische en economische problemen oplossen die door klimaatverandering worden veroorzaakt. Maar ze zullen helpen, vooral omdat ze in verschillende vormen en manieren worden herhaald.
![Arbeiders landbouwlijnen van kelp](https://www.bodymindspirit.nl/wp-content/uploads/2023/01/1673129731_696_Terwijl-klimaatverandering-kreeft-bedreigt-ziet-Maine-een-nieuwe-cash-crop.jpg)
“Er is niet één zilveren kogel”, zegt Susie Arnold, een mariene wetenschapper bij het Island Institute, een non-profitorganisatie in Maine die zich richt op het behoud van de werkende waterkant van de staat. “Het gaat iedereen kosten. En op dit punt hebben we zo’n tol geëist op de aarde dat er compromissen zullen moeten zijn. Het zal moeten gaan over het grote geheel en hoe iedereen moet meedoen.”
In Maine betekent dit het ontwikkelen van een nieuw begrip over wat er gebeurt – en wat er kan gebeuren – in en rond het water.
Generaties lang heeft het leven in deze dunbevolkte, ruig trotse noordoostelijke staat zich gericht op de oceaan. Hoewel de kust van Maine slechts ongeveer 228 mijl van noord naar zuid is, als je de verschillende baaien en inhammen meetelt, meet de kustlijn van de staat meer dan die van Californië, in totaal zo’n 3.478 mijl. Studies tonen aan dat meer dan 80% van het gezinsinkomen in sommige gemeenschappen teruggaat op de visserij.
Toen de heer Townsend jonger was, waren deze visserijen ecologisch complex, met mensen die de zee bewerkten en een verscheidenheid aan grond- en schelpdieren binnenbrachten. Maar om een complex brouwsel van redenen, waarbij alles betrokken is, van overbevissing tot ecologische veranderingen tot nieuwe voorschriften, zijn veel soorten grotendeels verdwenen aan de waterkant van Maine.
Toch is er altijd kreeft geweest.
Al een generatie lang is kreeft de koning van de visindustrie van Maine. Het vormt de basis van een miljardenbedrijf in de staat, dat de overgrote meerderheid van de in eigen land gevangen kreeft in de Verenigde Staten levert.
Gemeenschappen langs de kust van Maine draaien om de kreeftenindustrie, zowel economisch als cultureel. En de mensen die de vallen hijsen, zijn er trots op dat ze hun eigen strenge maatregelen nemen om de visserij te beschermen. Ze hebben regels opgelegd aan alles, van wie kreeft mag vangen tot welk type en grootte schaaldieren uit het water mogen worden getrokken.
![Een bijna lege visopslag](https://www.bodymindspirit.nl/wp-content/uploads/2023/01/1673129732_439_Terwijl-klimaatverandering-kreeft-bedreigt-ziet-Maine-een-nieuwe-cash-crop.jpg)
“Kreeftenvissers zijn notoir goede rentmeesters van onze kustecosystemen”, zegt Jesse Baines, de marketingdirecteur bij Atlantic Sea Farms, die opgroeide in een kreeftenfamilie in Maine. “Maar we weten allemaal dat de seizoenen elk jaar meer variabel zijn.”
Toch zijn de seizoenen niet alleen variabeler, ze beginnen onvoorspelbaar later of eerder. Op het water zijn ze ook warmer.
“De Golf van Maine is een van de snelste opwarmende waterlichamen ter wereld”, zegt Sebastian Belle, uitvoerend directeur van de Maine Aquaculture Association. “En eerlijk gezegd is het ongelooflijk eng hoe snel het gebeurt.”
De reden, zeggen wetenschappers, is klimaatverandering. Naarmate mensen meer broeikasgassen in de atmosfeer afgeven, warmt de lucht op. Veel van die warmte wordt opgenomen in de oceanen. Er zijn ook oceaanstromingen waarvan sommige wetenschappers geloven dat ze worden verstoord.
Een verschuiving in een bepaald circulatiepatroon heeft ervoor gezorgd dat warmer water dat uit de Golfstroom komt, kouder water dat uit Labrador naar beneden komt, wegduwt, waardoor warmere, zoute stromingen de Golf van Maine binnenkomen. En dat heeft de kreeftenpopulatie ertoe aangezet om naar het noorden te verschuiven.
Nu al, zeggen onderzoekers, is de kreeftenpopulatie in New Hampshire en Massachusetts dramatisch gedaald, terwijl in Maine de beste kreeftengronden noordwaarts en oostwaarts langs de kust zijn gegaan, of verder uit de kust. De kreeftenoogst is misschien nog steeds sterk, maar veel bootbemanningen erkennen dat het water aan het veranderen is.
![Kelp wordt uit het water gehaald](https://www.bodymindspirit.nl/wp-content/uploads/2023/01/1673129733_6_Terwijl-klimaatverandering-kreeft-bedreigt-ziet-Maine-een-nieuwe-cash-crop.jpg)
Ondertussen heeft het warmere water ervoor gezorgd dat andere soorten naar het gebied migreren, waaronder de bedreigde noordkaper. Juridische gevechten zijn uitgebroken tussen de kreeftenindustrie, belangengroepen en de federale overheid over de bescherming van het zoogdier.
Kijkend naar dit alles, maken experts op het gebied van economische ontwikkeling in de hele staat zich zorgen over het risico dat zoveel van de economie van Maine afhankelijk is van kreeft.
Tot die experts behoort mevrouw Warner. “Slechts een paar more graden in het water, en wat ze ook doen voor natuurbehoud, ongeacht welke vergunningsprocedures we daar hebben ingevoerd, de kreeftlarven zullen niet overleven in het tempo dat ze nu zijn, “zegt mevrouw Warner.
“We zouden nooit zeggen dat de kreeftenindustrie gaat stoppen, omdat we geen idee hebben wat er gaat gebeuren. Maar we weten wel dat het super volatiel is. En het is echt eng om de hele kustlijn van Maine volledig afhankelijk te hebben van één soort.”
Voordat zij en haar familie in 2013 naar Maine, de geboortestaat van haar man, verhuisden, had mevrouw Warner bijna een decennium doorgebracht als een economische ontwikkelingsfunctionaris van de Amerikaanse buitenlandse dienst in meerdere Afrikaanse landen. Daar keek ze naar de strijd van individuen en gemeenschappen die werkten tegen krachten die veel groter waren dan zijzelf. En zo herkende ze wat ze zag in Maine.
“Het is gewoon echt verwoestend om een industrie te zien die zo’n leidende rol heeft gespeeld in natuurbehoud en niet in staat is om de volatiliteit te stoppen vanwege het gebruik van fossiele brandstoffen in de grotere wereld,” zegt ze. “Wat de kreeftenvisserij ook doet, ze kunnen maar zoveel controleren omdat de oceaan gewoon opwarmt.”
![Een groep boeien op zee met een bos op de achtergrond](https://www.bodymindspirit.nl/wp-content/uploads/2023/01/1673129733_680_Terwijl-klimaatverandering-kreeft-bedreigt-ziet-Maine-een-nieuwe-cash-crop.jpg)
De industrie had een andere manier nodig om geld te verdienen, realiseerde ze zich – een die ecologisch nuttig zou zijn in plaats van schadelijk.
En dat bracht haar bij kelp.
Het zeewier bekend als Saccharina latissima |, of suiker kelp, is een geelbruine alg die groeit langs rotsachtige kustlijnen. Het neemt de vorm aan van een langwerpige lasagnenoedel, met gekreukte randen, en kan tot 16 voet lang worden.
Het is rijk aan een verscheidenheid aan voedingsstoffen en heeft ook een geleercapaciteit waardoor het een nuttig ingrediënt is voor alles, van cosmetica tot ijs tot tandpasta. En zoals alle planten absorbeert kelp koolstof terwijl het zuurstof afgeeft.
Onderzoekers proberen nog steeds te kwantificeren hoeveel koolstof wordt opgeslagen door een kelpbos. Dit concept is echter lastig, net zoals de koolstofabsorberende aard van bodembedekkers of boomkwekerijen moeilijk te meten kan zijn, omdat zodra een plant wordt gesneden en geconsumeerd, die koolstof niet langer in zijn cellen wordt opgesloten.
Er zijn aanwijzingen dat puin van kelp zijn weg vindt naar de oceaanbodem en daar begraven ligt, wat echte koolstofafvang op lange termijn zou zijn. Maar voorstanders van de klimaatimpact van de plant zeggen dat het minder belangrijk is dan het koolstofvoordeel dat afkomstig is van het soort voedsel dat kelp kan vervangen.
Kelp kan worden gekweekt zonder kunstmest of enkele van de andere fossiele brandstof-zware elementen van de industriële landbouw. Als gevolg hiervan hebben kelp-geïnfuseerde voedingsmiddelen, zoals plantaardige hamburgers, een lagere klimaatimpact dan meer traditionele gerechten. Steeds meer wetenschappers kijken naar manieren om kelp te gebruiken in veevoer. Andere onderzoekers onderzoeken het potentieel van kelp als biobrandstof.
Deze toepassingen bevinden zich op het snijvlak van zeewieronderzoek, maar het idee van kelp als zowel een voedselbron als een milieuoplossing is niet nieuw. Inheemse volkeren in Amerika oogstten generaties lang kelp. In Azië maakt het deel uit van een miljarden kostende zeewierteeltindustrie.
![Zakken kelp bovenop een boot](https://www.bodymindspirit.nl/wp-content/uploads/2023/01/1673129734_993_Terwijl-klimaatverandering-kreeft-bedreigt-ziet-Maine-een-nieuwe-cash-crop.jpg)
Maar in de VS, waar veel minder mensen zeewier eten, was er tot voor kort weinig commerciële interesse in kelpteelt. Over het algemeen is aquacultuur, of zeelandbouw, een van de snelst groeiende voedselproductiemethoden in het land.
Hoewel zeewier momenteel slechts een klein percentage van die industrie uitmaakt, is het de snelst groeiende subsector, volgens de National Oceanic and Atmospheric Administration.
Dit is deels het resultaat van inspanningen van mensen zoals de heer Belle, de directeur van de aquacultuurorganisatie in Maine, en groepen zoals het Island Institute. Ze hebben boeren geleerd over het potentieel van kelp en ook gelobbyd bij de deelstaatregering om voorschriften te implementeren die mannen en vrouwen die vissen in staat stellen de landbouwmethode uit te testen zonder al te belastende investeringen.
Dit werk hielp mensen zoals Mr. Hunt, wiens boot in de rij stond bij de Portland Fish Exchange, ervan te overtuigen dat kelpteelt een groot deel van zijn inkomen kon leveren.
De waterman begon zes jaar geleden na te denken over zeewier, nadat hij op een congres een andere boer had horen praten. Hij schreef snel een businessplan en schatte dat kelp uiteindelijk een goede 50% van zijn inkomen zou kunnen uitmaken, dat anders gericht was op het onderhouden van ligplaatsen.
Het plan, zegt hij, “was gelijk op.” Mr. Hunt boert nu 20.000 voet kelplijn. Wel zorgt hij ervoor dat hij wat voor zichzelf houdt. “Ik hou van een zeewiersalade”, zegt hij. “Met gebakken garnalen, wortels en tamarindesaus.”
Zeewierteelt werkt goed in Maine omdat het in het laagseizoen groeit voor de kreeftenindustrie. Dat betekent dat mensen die al de boten, apparatuur en kennis hebben voor het werken op zee, in de winter extra winst kunnen maken.
“Het past goed bij hun traditionele visserij,” zegt Belle.
![Zakken kelp die op een dek worden verzwaard](https://www.bodymindspirit.nl/wp-content/uploads/2023/01/1673129735_807_Terwijl-klimaatverandering-kreeft-bedreigt-ziet-Maine-een-nieuwe-cash-crop.jpg)
Voor deze werknemers is kelpteelt niet al te moeilijk. In de herfst lopen ze touwen bezaaid met kelp over gehuurde delen van water. Vervolgens laten ze de plant groeien tot het vroege voorjaar, wanneer het lang genoeg wordt om te oogsten. De vraag, zegt belle, is wat dan te doen.
“We weten dat we veel zeewier kunnen kweken”, zegt hij. “We kunnen er honderdduizenden kilo’s van verbouwen. De uitdaging is wat te doen met dat zeewier. Voor ons in de VS maakt zeewier geen deel uit van ons normale dieet.”
Dat is waar mevrouw Warner in past.
In het midden van de jaren 2010 werkte ze samen met het Island Institute, gericht op het bevorderen van economische veerkracht in het licht van opwarmend water. Als onderdeel van die inspanning ontmoette ze de oprichters van een bedrijf genaamd Ocean Approved, die grote hoeveelheden zeewier wilden kweken, oogsten en op de markt brengen.
In 2018 nam mevrouw Warner het bedrijf over. Maar ze besloot het businessmodel te veranderen. In plaats van haar eigen grote zeewierboerderijen te hebben, wilde ze contracten sluiten met mensen die op en neer langs de kust visten en hen de oogst laten doen. Ze zou het kelpzaad, technische ondersteuning en training leveren, evenals beloven al hun kelp te kopen.
Dat laatste element – een gegarandeerde koper – was de sleutel tot de beslissingen van veel bootkapiteins om zeewier te gaan kweken. Het betekende dat ze op dezelfde manier konden werken als met kreeften: ze brachten hun vangst binnen, lieten het wegen en kregen vervolgens betaald.
Mevrouw Warner doopte het bedrijf om tot Atlantic Sea Farms. En ze begon op en neer te reizen langs de kust, werkend om de mensen die kreeften doen te overtuigen om onderwaterbossen te laten groeien.
Ze sprak niet over klimaatverandering of voeding of duurzame voedselsystemen. Ze legde gewoon het businessmodel uit en beloofde hun kelp te kopen.
Sindsdien is Atlantic Sea Farms van de aankoop van 30.000 pond zeewier per jaar naar 1 miljoen pond gegaan, en van twee kleine kelpboerderijen naar 27 partnerboeren, met nog eens een dozijn wachtend op pacht van de staat. Het heeft ertoe bijgedragen dat Maine veruit de grootste binnenlandse producent van zeewier is geworden.
![Arbeiders vullen potten met zeewiersalade](https://www.bodymindspirit.nl/wp-content/uploads/2023/01/1673129735_863_Terwijl-klimaatverandering-kreeft-bedreigt-ziet-Maine-een-nieuwe-cash-crop.jpg)
De groei heeft een staaltje logistiek gevraagd. Mevrouw Warner heeft moeten investeren in koelcellen en koelwagens, en een markt moeten opbouwen voor alle kelp. Om dat te helpen doen, heeft haar bedrijf een flash-freeze-proces ontwikkeld waarmee het verse kelp kan verkopen aan restauranthouders en de foodservice-industrie. Het opende onlangs ook een nieuwe faciliteit van 27.000 vierkante meter in Biddeford, Maine, waar een kelpkwekerij en productiefaciliteiten zijn.
Op een recente dag werkte een voedselproductieploeg aan roestvrijstalen tafels, mengde kelp en vulde potten met zeewiersalade voor de detailhandel in supermarkten in het hele land.
Het volgende grote doel van het bedrijf is om zijn bereik uit te breiden tot meer dan de klantenkring “smoothie, zeewiersalade, vegetarisch” naar meer reguliere klanten. Dit is mogelijk, gelooft mevrouw Warner.
“Aquacultuur op dit moment – vooral kelp-aquacultuur, maar ook oesters en mosselen – stelt ons in staat om precies te zijn wie we altijd zijn geweest,” zegt ze. Met andere woorden, mensen die nauw verbonden zijn met de zee.
Dat is een van de redenen Matthew Moretti boert kelp. Hij heeft altijd van de oceaan gehouden.
Hij groeide op in de buurt van Bangor, vergezelde zijn vader regelmatig op een kreeftenboot en leerde de manieren waarop arbeiders hier de duurzaamheid van de oceaan op de lange termijn bevorderen. Hij wist, toen hij mariene biologie studeerde aan het Bates College in Lewiston, Maine, en vervolgens naar de Northeastern University in Boston ging voor een graduate school, dat hij de zee wilde blijven bewerken en voedsel wilde produceren op een manier die samenwerkte met het ecosysteem in plaats van ervan te nemen.
In 2010 werd zijn familie de nieuwe eigenaar van Bangs Island Mosselen, een aquacultuurbedrijf gevestigd in Portland. De heer Moretti begon in hetzelfde jaar met het kweken van kelp.
![Arbeiders op een bootboerderij mosselen in een vlot](https://www.bodymindspirit.nl/wp-content/uploads/2023/01/1673129736_777_Terwijl-klimaatverandering-kreeft-bedreigt-ziet-Maine-een-nieuwe-cash-crop.jpg)
“We begonnen met het kweken van mosselen en begonnen meteen kelp te kweken omdat het de meest duurzame vorm van eiwit was waar we ooit van hadden gehoord,” zegt hij.
In eerste instantie probeerde zijn bedrijf zijn eigen product te verwerken en te verkopen. Maar uiteindelijk werkten hij en zijn familie mede-eigenaren samen met het bedrijf dat Atlantic Sea Farms zou worden. Ze verkopen nu hun kelp aan mevrouw Warner – zo’n 117.000 pond vorig jaar.
“Het is echt een geweldige samenwerking die tussen ons is ontwikkeld,” zegt Moretti. “Het laat ons focussen op wat we goed doen, dat groeit. En ze mogen zich focussen op wat ze goed doen, productontwikkeling.”
Maar dat was niet de enige samenwerking die opbloeide. Net als kelp hebben mosselen geen voer, geen chemicaliën en heel weinig ruimte nodig om te produceren. Maar ze zijn gevoelig voor de pH-balans in het water. En de oceaan, naarmate het meer koolstofmoleculen absorbeert, wordt zuurder – een probleem voor mosselen en vele andere schelpvormende wezens.
Meneer Moretti realiseerde zich dat toen hij kelp kweekte in de buurt van de mosselen, zijn schelpdieren groter en gezonder leken te worden.
Hij begon samen te werken met wetenschappers om te bestuderen wat nu het kelp “halo-effect” wordt genoemd, of hoe, rond een zeewierboerderij, het water meer zuurstof heeft en minder zuur is.
“De kelp zuigt koolstofdioxide rechtstreeks uit het water en vermindert eigenlijk de zuurgraad van het water in de algemene omgeving,” zegt hij. “Dus als je de kelp dicht genoeg bij de mosselen plaatst, hebben we meetbaar, significant bewijs dat aantoont dat het kelp halo-effect de mosselen helpt groter en sneller te groeien. Het was gewoon geweldig om dat te zien.”
De kelp profiteert ook, hebben onderzoekers ontdekt. Mosselen filteren oceaanwater en verwijderen mogelijke parasieten en bacteriën die de kelp kunnen beschadigen.
“Het gaat de klimaatverandering niet oplossen”, zegt Moretti. “Het gaat de verzuring van de oceaan niet oplossen. Maar het is een manier waarop we een verschil kunnen maken dat meetbaar en significant is in ons lokale ecosysteem om het probleem te helpen.”